Δευτέρα, 27 Ιανουαρίου 2014

Αγάντα καπετάνισσα


Για την Τόνια μ' όλη μου την αγάπη

Πετάχτηκα ένα βράδυ μ' όλη τη δύναμη της ψυχής μου και φώναξα "αγάντα καπετάνισσα" ν' ακουστεί ίσα με την Κάρυστο....να κρατήσει το χέρι της Τόνιας που περνάει τώρα το Ρουβίκωνα του δικού της πόνου.
Θυμήθηκα εκείνη την όμορφη φωτογραφία της να κολυμπάει στο Δημοσάρη .....
Ματώνει η ψυχή μου που τη σκέφτομαι και θέλω να της χαρίσω λίγα λόγια καρδιάς αλλά οι λέξεις ξεφεύγουν ανυπόταχτες και κάνουν τις δικές τους ρίμες...
Ξέρω πώς είναι να πονάς. Να πονάς πολύ βλέποντας πολυαγαπημένα πρόσωπα να φεύγουν....
Οι ώρες που αποχαιρετάς τον άνθρωπό σου, είτε είναι γονιός, είτε σύντροφος, έχουν τη στυφή γεύση της στάχτης.
Τότε που βηματίζεις νευρικά στους σιωπηλούς διαδρόμους ενός νοσοκομείου..
Τότε που καπνίζεις μόνος στο σκοτεινό σαλόνι περίεργες ώρες ....
Είναι οι ώρες εκείνες που νοιώθεις ανήμπορος να κάνεις το παραμικρό, να αντιστρέψεις την προδιαγεγραμμένη πορεία προς το επέκεινα κι απλά μένεις εκεί, πετρωμένος... σαν θεατής ενός "χρονικού προαναγγελθέντος θανάτου " συνειδητοποιώντας τον εκκωφαντικό ήχο της σιωπής.
Είναι οι ώρες που κοιτάς με λατρεία το αγαπημένο πρόσωπο που αργοσβήνει, τα χέρια του πάνω στο λευκό σεντόνι, τα κλειστά ήρεμα βλέφαρα, την κανονική ακόμα αναπνοή και όλη σου η ζωή γίνεται ένα μ' αυτές τις ανάσες σαν να τις μετράς με αγωνία μη χάσεις ούτε μια... όσες μπορείς να μετρήσεις ακόμα..
Είναι οι ώρες που κονταροχτυπιέσαι με τον πόνο ...
Τον πόνο του αγαπημένου σου και θες να βγεις πάνω απ' αυτόν, δυνατός, προστάτης στέριος ....
Τον πόνο το δικό σου, τον άγριο, και θες να σκύψεις ως τη γη να κλάψεις με τις ώρες να στερέψει το δάκρυ ως να μην έχει άλλο.....
Κι ύστερα απλά ξαναγυρνάς να στρώσεις το σεντόνι πιο όμορφα, να περιποιηθείς τον αγαπημένο σου, να του δώσεις ένα κουταλάκι νερό...μια σταλιά ζωής .... κι ένα χαμόγελο καθησυχαστικό....
Λες καμμιά φορά πως δεν μπορεί, θα γίνει ένα θαύμα και θα ξαναβρούν όλα το ρυθμό τους, θα ξαναγυρίσει η ζωή και το χαμόγελο ... κι όμως ξέρεις .....
Ξέρεις .... κι όμως πιάνεσαι από λέξεις, από σκέψεις, απ΄την ελπίδα .... απ' αυτή την ελπίδα που έχεις μόνη παρηγοριά...
Αναρωτιέσαι πώς έφτασαν όλα ως εδώ
Ετούτη είν' άραγε η ζωή; Γέλια, χαρές, έρωτες, γάμοι, παιδιά, ένοιες, αγωνίες, γλέντια... τούτη είν' η ζωή μωρέ;  
Σκύβεις ξανά  να μετρήσεις τις ανάσες, να ψηλαφίσεις το σφυγμό της ζωής που παλεύει...
Ουρλιάζεις μέσα σου βουβά....σηκώνεις τα μάτια στον ουρανό....
Τούτη είναι η ώρα που άλλοι βρίσκουν το Θεό κι άλλοι τον χάνουν πια για πάντα .....
Ωρα υπέρτατη !
Βουλιάζεις στον πόνο και πάλι σηκώνεις το κεφάλι και κοιτάς γύρω σου τον κόσμο ....
Οι δυνατοί ζουν και τον πόνο δυνατά, λένε ...
Τον αρπάζουν και τον κοιτάνε κατάματα....
Τον τραγουδάνε ...
Τον ζωγραφίζουν με λόγια και με χρώματα ..... μέσα στο χρόνο που όλα τα γαληνεύει, όλα τα καθυποτάζει αργά, νομοτελειακά ....
Κι όλα τα κάνει να χαμογελούν ξανά  ..... στη ζωή που αέναα έρχεται στα καινούργια πράσινα φυλλαράκια των δέντρων, στα δροσερά μπουμπούκια της αυλής, στα τρυφερά πρόσωπα των παιδιών, στις καρδιές και τα χέρια των φίλων που σ' αγαπούν .......






Δευτέρα, 13 Ιανουαρίου 2014

Στο γιο μου ......

Σήμερα ο γιός μου έχει τα γενέθλιά του...
Γίνεται 31 .....
Κι εγώ κάθομαι εδώ κι αναρωτιέμαι πώς πέρασαν τόσα χρόνια ... σαν νερό... σαν αέρας..
Υπέροχα χρόνια γιατί υπήρχε για μένα ο Γιώργος μου, το σταθερό σημείο της ζωής και η ελπίδα μου ....
Οι συνηθισμένες ευχές δεν αρκούν σε μια μάνα..
Πολύχρονος, υγιής, ευτυχισμένος είναι πράγματα που ευχόμαστε στους αγαπημένους μας.. όμως τώρα που θέλω να ευχηθώ στο παιδί μου δεν υπάρχουν τα λόγια που περιγράφουν το νόημα, το σχήμα, το άρωμα αυτής της αγάπης.... της μητρικής....
Ολο και περισσότερο συνειδητοποιώ πως πιο πολύ απ' οτιδήποτε άλλο στη ζωή μου νοιώθω μάνα του Γιώργου ..
Θάθελα να μπορούσα να σκεπάσω με τα φτερά μου αυτό το μοναδικό για μένα πλάσμα, να μην τ' αγγίξει σκληρά ούτε ο άνεμος... όσο παράξενο κι αν ακούγεται αυτό...
Κι αν δεν έχω τόσο μεγάλα φτερά... να τα βρω! Να κάνω πράγματα γι' αυτόν πέρα απ' όσα μπορώ, πέρα απ' αυτά που γίνονται ανθρώπινα απλά και μόνο για να τον βλέπω ευτυχισμένο.
Εκείνο που παρακαλώ είναι να πετάει με τα δικά του φτερά πάντα προς το φως και να μη γίνω ποτέ εμπόδιο, έστω κι από αγάπη, στα σχέδιά του. Γιατί η ζωή του ανήκει ολοκληρωτικά και πρέπει να είναι ελεύθερος, υπεύθυνος και δημιουργικός, χωρίς βαρίδια στα πόδια από λάθος πρακτικές και εξαρτήσεις. Και δυστυχώς όλοι μας, όσο προοδευτικοί άνθρωποι κι αν είμαστε, κάνουμε λάθη ίσως από υπέρμετρη αγάπη που πληγώνουν και στεναχωρούν τα παιδιά μας και νοιώθουν καμμιά φορά ότι δεν πιστεύουμε σ' αυτά.
Είμαι ευγνώμων στο γιο μου γιατί πάντα στάθηκε ένας αληθινός φίλος για μένα, πιο πολύ από γιός. Και του χρωστάω πολλά. Είναι ένας άνθρωπος με υπέροχη καρδιά και δύναμη, με βαθειά αίσθηση του δικαίου, με δυνατή κι ανεπηρρέαστη κρίση που δεν χαρίζεται, με άποψη και αισθητική πολύ πέρα του μέσου όρου, με χαρίσματα που εύχομαι να τον βγάλουν παλλικάρι στη ζωή.
Κυρίως είναι ένας πολύ καλύτερος άνθρωπος από μένα....και τον καμαρώνω.
Οι λόγοι είναι πολλοί που αφήνω έτσι να ξεχειλίζει η ευαισθησία μου και ίσως γίνομαι γραφική. Ισως γιατί όταν γέννησα το Γιώργο μου ήμουν μια χαρούμενη φοιτήτρια 22 χρονών, ίσως γιατί τάφερε η μοίρα έτσι που χώρισαν οι δρόμοι μας με τον πατέρα του πάρα πολύ νωρίς κι έτσι ο Γιώργος κι εγώ μεγαλώναμε μαζί. Εγώ μεγάλωνα αυτόν κι αυτός εμένα.
Είχα δίπλα μου όμως βράχους αγάπης και στήριξης τους γονείς μου που μεγάλωναν δυο παιδιά με λατρεία πραγματική .... Είχα δίπλα μου την Αριστέα, τη νονά του Γιώργου μου, σε κάθε βήμα από την νέα μητρότητα και τα μυστήριά της μέχρι τη συνειδητοποίηση της νέας ζωής και της ένταξής μου ξανά σ' αυτήν, με δεδομένες τις δυσκολίες που γεννά πάντα η ατίθαση προσωπικότητά μου και η απύθμενη ευαισθησία μου...
Ολα αυτά δεν ήταν πάντα εύκολα .. αλλά ήταν τελικά συναρπαστικά.
Ακατάλυτη, βαθειά, προαιώνια που βγαίνει από κάθε ίνα της φθαρτής μας ύπαρξης και αγγίζει τ' άστρα και το Θεό είναι η αγάπη μας προς τα παιδιά μας. Αυτό είναι το θαύμα της ζωής.
Η μάνα μου, που ήταν η προσωποποίηση της ανιδιοτελούς προσφοράς και της αγάπης, μου είπε λίγο πριν κλείσει τα μάτια της : "Σ' αγαπώ μέχρι το Θεό παιδί μου. Δεν μετριέται η αγάπη μου για σένα", λόγια που θα ηχούν στ' αυτιά μου σαν ευλογία μέχρι να κλείσω κι εγώ τα μάτια μου και θέλω να λέω τα ίδια στο παιδί μου.
Να μ' αξιώσει η μοίρα να διατηρώ το μυαλό μου στο κεφάλι μου όσο ζω και να μην κουράσω σε τίποτα το παιδί μου. Να το βλέπω να προκόβει στη ζωή, να είναι χαρούμενος, να κάνει τη δική του ευτυχισμένη οικογένεια γιατί είναι κι αυτός μοναχοπαίδι σαν κι εμένα κι αυτό είναι ένας καϋμός ....
Να μένω πίσω ... και να τον κοιτάω να προχωράει στους δρόμους που θα χαράζει...
Αυτό θέλω...
Κι αν στη ζωή μου έχω κάνει κάτι καλό σε κάποιον άνθρωπο, ότι κι αν είναι αυτό, θέλω αυτό το καλό να γίνει το φως στη ζωή του παιδιού μου..
Αυτό θέλω....

Χρόνια πολλά αγόρι μου !!!

Παρασκευή, 10 Ιανουαρίου 2014

Σπασίματα


Πολλά σπασίματα συμβαίνουν τώρα τελευταία
Εσπασε η Μέρκελ τη λεκάνη της
Εσπασε ο Σουμάχερ το κεφάλι του
Εσπασε και μια γνωστή μου το ποδάρι της

Για τον Σουμάχερ λυπήθηκα πολύ !!!!!